Έγραφα χθες για την εκ Σύρας ορμώμενη ομάδα «Πόλις» και τα κορίτσια της - «αστέρια»! - που παρουσιάζουν στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» την παράσταση «Ούτος είναι ο αστήρ μου» που με συνεπήρε. Αλλά δεν είναι μόνον η παράσταση... Χάρηκα ένα εξαίσιο πρόγραμμα, διάβασα κείμενα γνώσης, πήρα στο γραφείο «δελτία Τύπου» και φωτογραφίες που σε «διεγείρουν» για την παράσταση και την τιμούν... Και έβγαλα τα συμπεράσματά μου. Όχι δεν είναι «άλλη μια ομάδα». Φιλοδοξίες και κέφι όλα τα παιδιά που ξεκινούν έχουν. Όμως εκείνο το μεράκι που κάποιους κάνει να ξεχωρίζουν, εκείνη η λεπτομέρεια που κάνει την ειδοποιό διαφορά φαίνονται απ' την αρχή. Μπράβο στην επιτροπή επιχορηγήσεων του υπουργείου Πολιτισμού που κάτι διέβλεψε και επιχορήγησε έγκαιρα την ομάδα. Μπράβο και στον Δήμο της Ερμούπολης που κατάλαβε ότι τέτοιες δουλειές αναζωογονούν τον ντόπιο πολιτισμό και ενίσχυσε την προσπάθεια. Μπράβο και στη χορηγό Telestet. Τα κορίτσια του «Πόλις» έδεσαν την ύπαρξη της ομάδας και την «ανάσα» της πόλης - έδρας της με τον καλύτερο τρόπο, θίγοντας ταυτόχρονα το καυτό σήμερα θέμα της προσφυγιάς. Ένα υπόδειγμα για τον θεσμό των επιχορηγήσεων. Αν ήμουν υπουργείο και Δήμος θα έσπευδα να ενισχύσω και με επιπλέον ποσά τα κορίτσια. Μακάρι η συνέχεια να είναι ανάλογη και καλύτερη.
Είναι κάτι παιδιά... Γ.Δ.Κ.Σ. "TA NEA" Τρίτη, 15 Απριλίου 2003
Αιμιλία Βάλβη, Ελένη Γεωργοπούλου, Δήμητρα Λαρεντζάκη. Η δραματική σχολή του Γιώργου Κιμούλη - αποφοίτησαν το 1999 - είναι η «κοιτίδα» τους. Αποφάσισαν να κάνουν μια δική τους θεατρική δουλειά - καταρχάς τίποτα το ιδιαίτερο, «άλλη μια ομάδα στις δεκάδες υπάρχουσες» - και ίδρυσαν τη θεατρική εταιρεία «Πόλις». Η Αιμιλία Βάλβη, Συριανή με χιώτικες ρίζες, «κατηύθυνε», υποθέτω, την ομάδα προς το νησί της και για έδρα της ομάδας επελέγη η Ερμούπολη. Βρήκαν κείμενα δυο διαπρεπών τέκνων της Σύρου, του Βικέλα και του Ροΐδη, η Αιμιλία Βάλβη τα «συνέδεσε» έτσι ώστε να «φωτίζουν» την πορεία των προσφύγων από την καταστροφή της Χίου που βρήκαν καταφύγιο στη Σύρα και της «εμφύτευσαν» τον πολιτισμό τους και, στη συνέχεια, την πορεία της Σύρας στον 19ο αιώνα και την παράστασή τους, που σκηνοθέτησε η Ελένη Γεωργοπούλου και στην οποία παίζουν τρία κορίτσια - η Αιμιλία Βάλβη, η Ρηνιώ Κυριαζή και η Στέλλα Ράπτη - την έδειξαν με τον τίτλο «Ούτος είναι ο αστήρ μου», το καλοκαίρι στο νησί και την παρουσιάζουν τώρα και στην Αθήνα, στον Κάτω Χώρο του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Την είδα. Ένα ποίημα στα λευκά, με τα τρία λευκοντυμένα κορίτσια και με μια αιώρα μόνο στη σκηνή - μια αιώρα που μεταμορφώνεται σε σκηνικό πολυεπίπεδο. Και ένιωσα τόση ευφορία - ένα καθαρτήριο λουτρό, μια ώρα φωτεινή! Αν αγαπούσα το θέατρο και δεν είχα δει την παράσταση θα έτρεχα να τη δω ώς την Κυριακή των Βαΐων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου