«Ηχοι στιλπνοί, ηδυπαθώς τερπνοί. Ηχοι μεθυστικοί σαν άρωμα γαρδένιας ή γαζίας. Ηχοι της νυκτός και της νυκτός φωνές.. Πάρε τη λέξη μου / δώσε μου το χέρι σου».
Ο Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975) μέσα από μια πρωτότυπη σύνθεση πεζών και ποιημάτων του σε μια θεατρική παρτιτούρα δωματίου... υγρών αναμνήσεων. Πρόκειται για την παράσταση «Των ήχων πανσπερμία» που παρουσιάζει η ομάδα «Πόλις» στο Λουτρό των Αέρηδων στην Πλάκα.
Μια γοητευτική γυναίκα που στο παρελθόν έχει νοσηλευτεί σε κλινική ψυχικών παθήσεων προσπαθεί ν' ανακαλύψει τον εαυτό της εκμυστηρευόμενη σκέψεις, συμβάντα, φαντασιώσεις. Ο προικισμένος ψυχαναλυτής της την ακούει και τη γαληνεύει παίζοντας διάφορα εξωτικά μουσικά όργανα.
Ο λόγος του Εμπειρίκου, αυτού του «μεγάλου αιρετικού» της γραφής και πρωτοπόρου ψυχαναλυτή, μοιάζει σαν ένας ύμνος στο ναό της φύσης, στην ηδονή των ψιθύρων, στον πειρασμό της αθωότητας, στην αλχημεία των δονήσεων.
Ξεναγός στο ερωτο-απελευθερωτικό «σύμπαν» του, συστελλόμενη και διαστελλόμενη, η Αιμιλία Βάλβη, φιγούρα μεσοπολεμική, ντυμένη στα μαύρα. Προκλητική, αθώα, φοβισμένη, μαχητική, ερωτόπληκτη, αισθησιακή κι αισθαντική. Σαν ελαφρά ενδεδυμένο «βιολί του Ενγκρ» (η γνωστή φωτογραφία του Μαν Ρέι που εικονίζει τη μούσα του, την Κικί) πάλλεται, παίζει, σιωπά, τραγουδάει, ταξιδεύει τους θεατές είτε στην ιδανική πολιτεία της «Οκτάνας» είτε στη «μνήμη των αναμνήσεων», είτε «σε αφρόεσσες στιγμές ευδαιμονίας».
Εξαιρετικός ο Μιχάλης Κλαπάκης ως εκκεντρικός κι επιβλητικός ψυχαναλυτής που απαλύνει τις πληγές της ηρωίδας με τη μουσική χρησιμοποιώντας με δεξιοτεχνία όργανα από Περσία, Βραζιλία, Αφρική, Ισπανία, Θιβέτ, Κούβα. Πίσω από το ηδονικά μυσταγωγούμενο ντουέτο κρύβεται η έξυπνη καθοδήγηση και η έντεχνη αξιοποίηση του χώρου από τη σκηνοθέτιδα Ελένη Γεωργοπούλου.
Η αυλαία πέφτει την Κυριακή κι αξίζει να μυηθείτε στο περικαλλές και αιδοιόμορφο σύμπαν του Εμπειρίκου που αναβιώνει θεατρικά στον υποβλητικό πέτρινο χώρο του Λουτρού των Αέρηδων .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου