Θηλυκή «Πόλις»
ΘΥΜΕΛΗ Τετάρτη 7 Μάη 2003
Μια εξαιρετικά ελπιδοφόρα έκπληξη ήταν η παράσταση «Ούτος είναι ο αστήρ μου» από την πρωτοεμφανιζόμενη στην Αθήνα θεατρική ομάδα «Πόλις», στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου». Πέντε νέες - με γερή ακαδημαϊκή και καλλιτεχνική παιδεία - καλλιτέχνιδες, κατάφεραν να πλάσουν ένα πολύεδρο, λεπταίσθητο, καθ' όλα πανέμορφο σκηνικό «ποίημα». Το κείμενο της παράστασης βασίζεται σε πεζογραφικά κείμενα των Δημητρίου Βικέλα και Εμμανουήλ Ροΐδη, τα οποία αναφέρονται στις διώξεις και οδύνες της ελληνικής προσφυγιάς - Σμυρνιών, Κυδωνιατών, Χιωτών - λόγω της καταστροφής της Χίου και των Ψαρών από την τουρκοκρατία, στον αγώνα μετεγκατάστασης και βιοπορισμού τους στη Σύρο, την οποία μέσα σε ελάχιστα χρόνια την κατέστησαν μεγάλο ναυτικό, οικονομο-εμπορικό κέντρο αλλά και πανελλαδικό πρότυπο πνευματικής και πολιτιστικής ανάπτυξης. Η σύνθεση των κειμένων από την ηθοποιό Αιμιλία Βάλβη, αντανακλά συστηματική ιστορικο-φιλολογική μελέτη, καλλιεργημένη σχέση με τη γλώσσα των δύο συγγραφέων του 19ου αιώνα, και ικανότητα δραματουργικής ανάπλασης των πεζών κειμένων. Η κειμενική σύνθεση, όμως, επουδενί θα καρποφορούσε αν δε γονιμοποιούνταν με την ευφάνταστη, λαογραφικά ρεαλιστική, γυναικείας ευαισθησίας και ποιητικής διάθεσης σκηνοθεσία της Ελένης Γεωργοπούλου. Με την εκφραστικότατη κίνηση - χορογραφία της Πατρίτσια Λάζου. Με τα λευκά, λιτότατα, νεανικά κοστούμια και το αφαιρετικό σκηνικό της Τόνιας Αβδελοπούλου, με τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Λίνου Μεϊτάνη. Προπαντός, καρποφόρησε με την υποκριτική «δροσιά» και αισθαντικότητα των τριών νέων ηθοποιών: Αιμιλίας Βάλβη, Στέλλας Ράπτη και Ρηνιώς Κυριαζή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου